
Pedagogika wstydu, czyli o „polskich” filmach antypolskich
Dr Mirosław Habowski definiuje pedagogikę wstydu następująco: „Instrument polityczny, z pomocą którego posługujący się nim osłabia moralną samoocenę wroga przez co obniża jego zdolność do osiągania własnych celów.” Pojęcie wchodzi w zakres polityki historycznej, wydaje się być też elementem pasującym do arsenału subwersji wywiadowczej tak jak ją definiował Tomas Schuman/Jurij Biezmienow. Pedagogice wstydu przeciwstawić można pedagogikę dumy, czyli taką formę polityki historycznej, która akcentuje




